Kordelas myśliwski — historia, tradycja i sztuka polskiego rzemiosła

Kordelas myśliwski to broń o ponad 600-letniej historii — od oręża piechoty XV-wiecznej, przez narzędzie łowieckie służące do dobijania grubej zwierzyny, aż po honorowy symbol Rycerza Świętego Huberta. Antia produkuje oryginalny Kordelas PZŁ „Orzeł" od 1983 roku i jest jedynym wytwórcą Kordelasa Leśnika Polskiego od 1996 roku. W tym artykule wyjaśniamy, czym kordelas różni się od kordzika, jak wygląda ceremoniał pasowania, co to są stopnie Kordelasa Leśnika — i jak wybrać kordelas jako wyjątkowy prezent lub zadbane narzędzie w terenie.

Co to jest kordelas myśliwski?

Kordelas to długi nóż o jednosiecznej głowni — prostej lub lekko zakrzywionej — mieszczący się zwykle w przedziale od około 25 do ponad 50 cm całkowitej długości. Składa się z głowni, jelca (poprzecznej osłony dłoni), rękojeści oraz pochwy — stalowej obciągniętej skórą lub skórzanej, zależnie od modelu.

Etymologia słowa jest prostsza, niż się wydaje — i zaprzecza popularnemu mitowi. „Kordelas" nie pochodzi od „kordu do lasa", jak głosi potoczne tłumaczenie. Słowo wywodzi się z włoskiego coltellaccio (duży nóż), które przez niem. dialektalne formy kordelasch i kortelasch trafiło do języka polskiego. Potwierdzają to Słownik etymologiczny PWN i Wikisłownik — „kord do lasa" to błąd etymologiczny, który pokutuje w środowisku łowieckim od lat.

Współcześnie kordelas myśliwski funkcjonuje w dwóch postaciach:

• Ceremonialny — głownia polerowana na lustro, nieostrzona. Przeznaczony do stroju galowego PZŁ, kolekcji lub jako prezent z symbolicznym ładunkiem.
• Użytkowy — głownia matowo szlifowana, ostrzona, gotowa do użytku w terenie. W Antii każdy model ze standardowej oferty można zamówić w tej właśnie wersji — wystarczy kontakt.

Wszystkie aktualnie dostępne modele — Kordelas PZŁ „Orzeł", „Orzeł w koronie", Kordelas Leśnika Polskiego i wzory autorskie — znajdziesz w sklepie producenta: kordelasy myśliwskie.

Antia podejmuje się też wykonania nowych wzorów według indywidualnego projektu klienta.

Kordelas a kordzik — czym się różnią?

To pytanie pojawia się często, bo obu nazw używa się niemal zamiennie — niesłusznie.

Cecha	Kordelas	Kordzik
Długość głowni	zwykle 20–45 cm	zwykle 10–20 cm
Regulacja prawna	oficjalny wzorzec PZŁ lub LP	brak regulacji
Symbolika	ceremonialny, honorowy	dekoracyjny, upominkowy
Ładunek kulturowy	wysoki — pasowanie, galowy strój	niski

Kordelas niesie znacznie większy ładunek symboliczny w kulturze łowieckiej i leśnej. Kordzik jest krótszy, zwykle bardziej ozdobny i traktowany głównie jako prezent lub dekoracja. Oba mogą być wręczane jako upominki — ale kordelas to prezent z innej półki.

Historia kordelasa — 600 lat broni, która przetrwała

Od pola bitwy do kniei

Kordelas pojawia się w źródłach historycznych już w XV wieku jako broń wojskowa formacji piechoty. Długa, jednosieczna głownia sprawdzała się w walce wręcz — była tańsza i łatwiejsza w produkcji niż miecz, a przy tym wystarczająco skuteczna w zwarciu. Żołnierze piechoty — zanim jeszcze broń palna stała się powszechna — nosili kordelas jako uzupełnienie broni drzewcowej lub jako ostateczny argument w starciu z przeciwnikiem.

W XVII i XVIII wieku kordelas stopniowo opuszczał pola bitew i trafiał do rąk myśliwych. Stał się narzędziem roboczym polowania — służył do dobijania grubej zwierzyny: łosi, jeleni, saren, muflonów i dzików. Trzymany przy pasie był zawsze pod ręką w momencie, gdy postrzałek wymagał zakończenia. Forma broni okazała się na tyle praktyczna, że wytwórnie w Solingen — europejskim centrum produkcji ostrzy — specjalizowały się w kordelasach myśliwskich na eksport do całej Europy.

W Polsce kordelas stał się elementem kultury szlacheckiej: nosili go zarządcy dóbr, myśliwi królewscy, a z czasem każdy, kto polował z ambicjami. Wiązał się z konkretnym przywilejem i statusem — i to poczucie elitarności przetrwało do dziś.

W XIX i XX wieku rola użytkowa kordelasa zaczęła ustępować miejsca funkcji symbolicznej. Polowania stawały się coraz bardziej rytuałem społecznym niż koniecznością, a kordelas — wyznacznikiem przynależności do braci łowieckiej. Broń paradna zastąpiła narzędzie. Ceremoniał zastąpił użytek. Ale tradycja nie zaginęła — w Polsce przeżyła zabory, obie wojny, i powraca dziś ze zdwojoną siłą.

Kordelas w zbiorach muzealnych

Zabytkowe kordelasy myśliwskie z 2. połowy XVIII wieku można oglądać w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie — głownie z renomowanych wytwórni w Solingen, rękojeści z Francji i Niemiec. Muzea etnograficzne w całej Polsce przechowują dziesiątki egzemplarzy dokumentujących ewolucję tej broni.

Antia, jako producent kordelasów od 1983 roku, kontynuuje tę rzemieślniczą tradycję — nie jako odtwórca historycznych kopii, lecz jako warsztat łączący dawną formę z współczesnym wykonaniem.

Kordelas PZŁ — honorowa broń polskiego myśliwego

Rok 1983 i oficjalne uznanie

Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego pismem nr 12 PD 83 z dnia 19 kwietnia 1983 roku uznał kordelas za oficjalną broń honorowo-dekoracyjną do stroju galowego PZŁ. Decyzja ta nadała kordelasowi status formalny, który wcześniej był jedynie zwyczajowy — kordelas przestał być dowolnym nożem myśliwskim, a stał się konkretnym wzorcem z oficjalnym znaczeniem.

Formalnie kordelas PZŁ jest bronią paradną i galową — elementem stroju galowego polskich myśliwych. Nie ma jednak żadnego prawnego ograniczenia, kto może go nosić — to wyrób rzemiosła artystycznego dostępny dla każdego, a sposób jego noszenia jest kwestią tradycji i etykiety, nie regulacji. Tradycyjnie wręcza się go myśliwym po pasowaniu na pierwszej grubej zwierzynie lub na selekcjonera — to są naturalne, ceremoniale okazje, w których kordelas trafia do nowego właściciela, ale nie warunek dopuszczalności jego posiadania ani noszenia.

Z mundurem galowym noszony jest z lewej strony na pasach szablowych, tak aby rękojeść przykrywała dolną część klapy marynarki, a jelec znajdował się na wysokości jej dolnej krawędzi. To nie przypadkowe zasady — sposób noszenia nawiązuje do tradycji szlacheckich, gdzie ułożenie broni przy pasie było czytelnym sygnałem statusu i roli.

Ceremoniał pasowania na Rycerza Świętego Huberta

Moment wręczenia kordelasa to jeden z ważniejszych rytuałów polskiego łowiectwa. Pasowany klęka na lewym kolanie na skórze pozyskanej zwierzyny. Osoba dokonująca pasowania dobrywa kordelas i uderza płazem głowni w lewe ramię pasowanego, wypowiadając słowa:

„Pasuję cię na Rycerza Świętego Huberta."

Pasowany odpowiada:

„dla chwały polskiego łowiectwa."

Po ceremonii rozlega się sygnał myśliwski i toast: „Darz Bór!"

To nie jest tylko forma — to rytuał wejścia do wspólnoty, która sięga korzeniami kilku stuleci polskiej kultury łowieckiej. Kordelas jest w tym momencie rekwizytem, ale też zobowiązaniem.

Pasowanie po pierwszym grubym zwierzu to tylko jedna z czterech ceremonii inicjacyjnych w polskim łowiectwie — obok ślubowania, chrztu myśliwskiego i pasowania na rycerza świętego Huberta z honorowym kordelasem. Czym się różnią, jaką rotę wygłasza adept, czy w pasowaniu uderza się kordelasem po ramieniu czy kładzie go na barku — wszystko to opisaliśmy w osobnym artykule: Pasowanie myśliwskie, chrzest i ślubowanie — ceremoniał w polskich kołach łowieckich.

Kordelas PZŁ „Orzeł" — jedyny oryginał

Antia produkuje Kordelas PZŁ „Orzeł" od roku 1983 — od momentu, gdy PZŁ ustanowił oficjalny wzorzec. Jest to jedyny producent oryginału: stal chromowa hartowana, mosiężna rękojeść z motywem orła i Świętego Huberta, pochwa stalowa obciągnięta skórą.

Każdy egzemplarz dostarczamy z certyfikatem autentyczności i objęty jest dożywotnią gwarancją. Dostępna opcja złocenia 24K — dla tych, którzy chcą podkreślić wyjątkowość chwili. Na zamówienie wykonujemy personalny grawer: imię, data, herb koła łowieckiego.

Kordelas Leśnika Polskiego — najwyższe wyróżnienie Lasów Państwowych

Tradycja sięgająca II Rzeczpospolitej

Historia Kordelasa Leśnika Polskiego zaczyna się 1 marca 1930 roku, gdy Rada Ministrów wydała rozporządzenie o mundurach i oznakach służbowych urzędników państwowej administracji leśnej. Kordelas stał się wówczas stałym elementem munduru galowego leśnika — symbolem jego służby, nie narzędziem pracy. Leśnik noszący kordelas przy mundurze reprezentował nie tylko siebie, ale instytucję — administrację lasów II Rzeczpospolitej.

Warto podkreślić: ta tradycja nie miała żadnego związku z łowiectwem ani Polskim Związkiem Łowieckim. Leśnik i myśliwy to dwa odrębne środowiska z własną symboliką, etyką i — jak widać — własną bronią paradną.

Po II wojnie światowej tradycja mundurowa uległa przerwaniu. Powróciła w roku 1996, kiedy Dyrektor Generalny Lasów Państwowych ustanowił Kordelas Leśnika Polskiego jako honorowe wyróżnienie za wybitne zasługi dla polskiego leśnictwa. Nawiązanie do wzoru z 1930 roku było świadomą decyzją: przywrócenie ciągłości z tradycją przedwojenną, z czasów, gdy polska administracja leśna dopiero budowała swój etos.

Trzy stopnie, jedno wyróżnienie

Kordelas Leśnika Polskiego funkcjonuje w trzech stopniach (I, II, III), nadawanych przez Dyrektora Generalnego LP oraz dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych. Wyróżnienie może otrzymać nie tylko pracownik Lasów Państwowych — jest dostępne dla każdej osoby lub instytucji, która swoją działalnością wspiera idee polskiego leśnictwa.

Wzór kordelasa był aktualizowany — obowiązują rozporządzenia z 2023 i 2024 roku (dostępne w serwisie LEX). Głownia wykonana ze stali nierdzewnej wysokostopowej, chromowanej i hartowanej; po prawej stronie grawerowane logo LP w ornamencie wieńca laurowego, po lewej indywidualny numer egzemplarza.

Jedyny producent od 1996 roku

Antia produkuje Kordelas Leśnika Polskiego wz. 1996 od chwili przywrócenia tej tradycji — jako jedyny producent wybrany do realizacji tego wyróżnienia. Ręczne wykonanie, stal nierdzewna, mosiądz, pochwa stalowa obciągnięta skórą. Każdy egzemplarz z certyfikatem i numerem.

Budowa kordelasa — jak poznać rzemieślnicze wykonanie

Różnica między kordelasem rzemieślniczym a tanią imitacją jest widoczna i wyczuwalna niemal natychmiast. Cztery elementy decydują o jakości.

1. Głownia

Stal węglowa versus nierdzewna chromowa to nie tylko kwestia odporności na rdzę. Hartowanie do odpowiedniego poziomu twardości (min. 50 HRc dla głowni Kordelasa Leśnika) decyduje o tym, czy krawędź tnąca utrzyma ostrość, czy stępi się po pierwszym kontakcie z twardszym materiałem.

Głownia ceremonialna jest polerowana na lustro — proces szlifowania i polerowania zajmuje wiele godzin i wymaga stopniowania gradacji papieru ściernego, a na koniec past polerskich. Efektem jest lustrzane odbicie, które nie ma sobie równych pod względem estetycznym. Jednak ta sama obróbka usuwa hartowaną warstwę powierzchniową — dlatego głownia ceremonialna nie jest ostrzona.

Głownia użytkowa jest matowo szlifowana: zachowuje pełne hartowanie powierzchniowe, jest ostrzona do kąta odpowiedniego dla noża myśliwskiego i nadaje się do pracy w terenie od pierwszego dnia.

Tania podróbka z Allegro ma głownię ze stopu cynku lub miękkiej stali — błyszczącą dzięki galwanicznej powłoce chromowej, ale bezużyteczną jako broń biała. Poznasz ją po wadze: cynkowy odlew jest wyraźnie lżejszy od stalowej głowni i przy lekkiego uderzeniu wydaje głuchy dźwięk.

2. Rękojeść

Tradycyjne materiały to poroże jelenia lub łosia, drewno (orzech, dąb, wiśnia) lub skóra. Każdy z nich ma inną charakterystykę w dłoni, różnie reaguje na temperaturę i wilgoć, inaczej starzeje się z upływem czasu.

Poroże jest materiałem naturalnym — żaden egzemplarz nie jest identyczny. Ciepłe w dotyku, lekko chropowate, pewne w uchwycie nawet mokrą dłonią. Z wiekiem nabiera głębszej, ciemniejszej barwy. Wymaga regularnego olejowania, ale odwdzięcza się trwałością na pokolenia.

Drewno jest bardziej jednorodne wizualnie, łatwiejsze w obróbce dla rzemieślnika, ale równie wymagające pod względem pielęgnacji. Orzech włoski — klasyczny wybór dla rękojeści myśliwskich — ma charakterystyczny, ciemnobrązowy rysunek słoi widoczny po polerowaniu.

Najważniejsza jest technika mocowania. Trzpień osadzony w rękojeści musi być klinowany i klejony tak, żeby po latach użytkowania nie dawał żadnych luzów. W tanich egzemplarzach rękojeść jest odlewana na trzpieniu lub przyklejana bez mechanicznego zakotwiczenia — rozluźnia się po kilku miesiącach.

3. Jelec i elementy okute

Jelec to poprzeczna osłona dłoni. W oryginalnym kordelasie myśliwskim wykonany jest z mosiądzu lub stali — materiałów, które zdobi się grawerunkiem. Mosiądz versus stop cynku: różnicę poznasz po ciężarze i kolorze. Prawdziwy mosiądz jest wyraźnie cięższy i ma głębszą, ciepłą barwę. Stop cynku jest lżejszy, bladszy i po kilku latach pokrywa się białym nalotem korozji.

Grawerowanie ręczne widać pod lupą: linie mają zmienną głębokość i charakter, kąt cięcia narzędziem rysuje lekkie cienie po bokach rowka. Motywy myśliwskie — głowy zwierzyny, herb PZŁ, inicjały, liście dębu — w rzemieślniczym wykonaniu mają żywość, której maszyna nie odtworzy. Tłoczenie maszynowe daje jednolite, płytkie wzory bez cienia.

4. Pochwa

Pochwa to nie tylko opakowanie dla głowni — to integralna część kordelasa, widoczna przez całą ceremonię noszenia.

Pochwa stalowa obciągana skórą — stosowana w Kordelasie PZŁ „Orzeł", Kordelasie Leśnika Polskiego wz. 1996 oraz Kordelasie „Orzeł w Koronie". Stalowy korpus nadaje pochwie sztywność i kształt, skóra pokrywa całość, nadając jej odpowiedni wygląd i fakturę. To rozwiązanie trwalsze mechanicznie — kształt pochwy nie odkształca się nawet przy codziennym noszeniu przez lata.

Pochwa skórzana — stosowana w Kordelasie Leśnika Polskiego wz. 2024 oraz w kordelasach użytkowych. Szyta z naturalnej skóry, twardnieje i patynuje z wiekiem — to zaleta, nie wada. Dobrze zadbana wytrzyma dziesiątki lat.

Sztuczna skóra (ekoskóra) łuszczy się i pęka po kilku sezonach — w kordelasach Antii jej nie stosujemy.

Kucia — metalowe okucia na szyjce (przy jelcu) i piętce (na końcu pochwy) — chronią przed rozwarstwieniem i nadają właściwą sztywność. Pochwa posiada pętle lub ucha do zawieszenia na pasach szablowych zgodnie ze wzorcem PZŁ.

Wersja ceremonialna a użytkowa — czym się różnią w wykonaniu

Wybór między kordelasem ceremonialnym a użytkowym to świadoma decyzja, nie kompromis jakości:

• Ceremonialny — głownia polerowana na lustro, nieostrzona. Priorytet: estetyka, efekt wizualny przy stroju galowym lub w gablocie kolekcjonera.
• Użytkowy — głownia matowo szlifowana, ostrzona. Gotowy do użytku w terenie od pierwszego dnia.

W Antii każdy model z oferty standardowej można zamówić w wersji użytkowej. Wystarczy kontakt — ustalamy szczegóły wykończenia i ostrza indywidualnie.

Kordelas jako prezent — dla kogo i na jaką okazję

Kordelas to prezent z najwyższej półki — ale tylko wtedy, gdy trafia do właściwej osoby przy właściwej okazji. Poniżej sytuacje, w których ma sens.

Dla myśliwego:

• Pasowanie na Rycerza Świętego Huberta po pierwszej grubej zwierzynie — klasyczna okazja dla Kordelasa PZŁ. W polskim łowiectwie ten moment ma wagę niemal inicjacyjną: nowy myśliwy wchodzi do bractwa, a kordelas to materialny znak tego przejścia.
• Jubileusz w kole łowieckim: 25, 40, 50 lat — kordelas z grawerem numeru jubileuszu i herbu koła jest prezentem, który zostaje w rodzinie na pokolenia.
• Ukończenie szkolenia i pasowanie na selekcjonera.
• Urodziny lub imieniny — szczególnie 3 listopada, w dniu Świętego Huberta, patrona myśliwych.
• Prezent od koła łowieckiego dla wyróżnionego myśliwego — z dedykacją od całego koła.

Dla leśnika:

• Jubileusz pracy w Lasach Państwowych — 20, 30, 40 lat służby.
• Przejście na emeryturę — kordelas jako podziękowanie za lata pracy w terenie.
• Awans lub wyróżnienie służbowe od kierownictwa nadleśnictwa lub RDLP.

W każdej z tych sytuacji kordelas jest nośnikiem konkretnej treści — dlatego prawie zawsze wręcza się go z grawerem: imieniem, datą uroczystości, herbem koła albo dewizą. Zakres personalizacji i warunki zamówień indywidualnych opisaliśmy przy kordelasach myśliwskich w sklepie.

Jak powstaje kordelas w Antii — od projektu do wręczenia

Antia nie jest sklepem, który sprzedaje kordelasy. Jest pracownią, która je wytwarza. To różnica, którą czuć w każdym elemencie gotowego produktu — i która otwiera możliwości niedostępne dla dystrybutorów.

Projekt i materiały

Każde zamówienie zaczyna się od wyboru — lub opracowania — wzoru. Dla standardowych modeli wzorzec jest ustalony (PZŁ „Orzeł", Kordelas Leśnika). Dla zamówień indywidualnych pracujemy z klientem nad projektem: szkic motywu, wybór materiału rękojeści, rodzaj wykończenia głowni, treść graweru.

Materiały dobieramy do przeznaczenia: stal nierdzewna wysokostopowa chromowa do głowni, mosiądz lub stal do jelca i okuc, poroże lub drewno do rękojeści, naturalna skóra do pochwy. Każdy materiał pochodzi z weryfikowanego źródła — nie stosujemy zamienników, które wyglądają tak samo, ale zachowują się inaczej po kilku latach.

Obróbka głowni

Głownia jest wycinana z blachy stalowej, a następnie szlifowana na kształt według wzorca. Hartowanie odbywa się termicznie — podgrzanie do odpowiedniej temperatury i gwałtowne schłodzenie, które nadaje stali twardość. Po hartowaniu głownia jest odpuszczana, żeby usunąć kruchość przy zachowaniu twardości.

Dalszy etap zależy od przeznaczenia: głownia ceremonialna przechodzi wielogodzinny proces szlifowania na coraz drobniejszych gradacjach i finalne polerowanie na lustro. Głownia użytkowa jest matowo szlifowana i ostrzona na odpowiedni kąt.

Montaż i grawer

Rękojeść jest dopasowywana do trzpienia ręcznie — poroże i drewno mają zmienną strukturę, każdy egzemplarz wymaga indywidualnego dopasowania. Trzpień jest klinowany i klejony, następnie testowany pod obciążeniem.

Grawerowanie motywów wykonywane jest ręcznie. W przypadku dedykacji — imię, data, herb — ustalamy z klientem krój pisma i układ przed przystąpieniem do pracy. Po grawerze elementy są wykończone i składane w całość.

Pochwa, certyfikat i dostawa

Pochwa szyta jest z naturalnej skóry, z kutymi okuciami ze stali lub mosiądzu. Do każdego kordelasa dołączamy certyfikat autentyczności z numerem egzemplarza — szczególnie istotny dla Kordelasa PZŁ i Kordelasa Leśnika, gdzie proweniencja ma znaczenie formalne.

Zamówienie standardowe realizujemy w ciągu 2–4 tygodni roboczych. Zamówienie z grawerem lub niestandardowym wzorem — ustalamy termin indywidualnie. Jeśli kordelas ma być wręczony na konkretnej uroczystości, warto skontaktować się z wyprzedzeniem.

Pielęgnacja i konserwacja kordelasa

To temat, którego niemal nikt nie porusza — a decyduje o tym, czy kordelas przetrwa jedno pokolenie, czy kilka.

Głownia ze stali nierdzewnej nie rdzewieje samoczynnie, ale kwasy (pot, soki owocowe, ocet) mogą ją matowić lub odbarwiać przy dłuższym kontakcie. Po użyciu wytrzyj głownię suchą szmatką. Raz na kilka miesięcy nałóż cienką warstwę neutralnego oleju mineralnego lub oleju do narzędzi.

Głownia polerowana na lustro wymaga delikatniejszego podejścia — wyłącznie miękka tkanina bez środków ściernych. Ślady palców poleruj ruchami wzdłuż linii głowni, nie poprzecznie.

Rękojeść z poroża jest materiałem naturalnym — reaguje na wilgoć i suchość. Raz na rok olejuj ją olejem lnianym lub specjalnym preparatem do rogu. Unikaj długotrwałego narażenia na wodę i silne nasłonecznienie — poroże może pękać.

Rękojeść drewniana wymaga podobnej pielęgnacji: woskowanie lub olejowanie raz na sezon.

Pochwa stalowa obciągana skórą (PZŁ Orzeł, Orzeł w Koronie, Leśnika wz. 1996): skóra na zewnątrz wymaga regularnej impregnacji woskiem lub balsamem. Stalowy korpus wewnętrzny nie rdzewieje, ale warto dbać, żeby wilgoć nie zostawała między skórą a stalą — wietrz po każdym użyciu.

Pochwa skórzana (kordelasy użytkowe): impregnuj woskiem raz na sezon, wietrz po każdym użytku na zewnątrz. Wilgoć uwięziona wewnątrz pochwy może reagować ze stalą głowni.

Złocenie 24K czyść wyłącznie miękką, suchą szmatką. Żadnych środków chemicznych, past ani ściereczek mikrofibrowych z abrazywem.

Przechowywanie: kordelas w gablocie lub etui w suchym pomieszczeniu, z dala od grzejników. Kordelas użytkowy możesz przechowywać w pochwie — ale upewnij się, że jest sucha przed schowaniem.

Który wzór do czego — krótkie podsumowanie

Powyższe rozdziały opisują dwa wzorce o różnym statusie formalnym i różnym przeznaczeniu. W skrócie: Kordelas PZŁ „Orzeł" to element galowego stroju myśliwskiego i przedmiot ceremonii pasowania na Rycerza Świętego Huberta. Kordelas Leśnika Polskiego to odznaczenie Lasów Państwowych — numerowane, nadawane w trzech stopniach wraz z aktem nadania, więc nie kupuje się go „dla siebie" w tym samym sensie. Osobną kategorią są wzory autorskie i wersje użytkowe z ostrzoną głownią, powstające na indywidualne zamówienie.

Zestawienie dostępnych modeli, wersji wykończenia i aktualnych cen znajdziesz w kolekcji: kordelasy myśliwskie.

FAQ

Co to jest kordelas myśliwski? Kordelas myśliwski to długi nóż o jednosiecznej głowni (zwykle 20–45 cm), będący paradną bronią myśliwego — element stroju galowego PZŁ i symbol pasowania na Rycerza Świętego Huberta. Każdy model Antii dostępny jest też w wersji użytkowej z ostrzoną głownią.

Co to znaczy słowo „kordelas"? Słowo pochodzi z włoskiego coltellaccio (duży nóż) przez niem. dialekt kordelasch. Potoczne tłumaczenie „kord do lasa" jest błędem etymologicznym niepotwierdzonym w żadnym słowniku.

Do czego służył kordelas historycznie i do czego służy dziś? Od XV w. — broń piechoty wojskowej. Od XVIII w. — narzędzie łowieckie do dobijania grubej zwierzyny. Dziś kordelasy pełnią funkcję honorową i paradną (PZŁ, LP), a na zamówienie Antia wykonuje też wersje użytkowe z ostrzoną głownią — gotowe do pracy w terenie.

Ile stopni ma Kordelas Leśnika Polskiego? Trzy (I, II, III). Nadawane przez Dyrektora Generalnego LP i dyrektorów RDLP za wybitne zasługi dla leśnictwa. Mogą je otrzymać także osoby i instytucje spoza Lasów Państwowych.

Czy kordelas wymaga pozwolenia na broń? Kordelas jako broń biała nie wymaga pozwolenia na broń. Zasady noszenia w miejscach publicznych reguluje ustawa o broni i amunicji — przy stroju galowym PZŁ kordelas jest elementem umundurowania.

Czym różni się kordelas od kordzika? Kordelas jest dłuższy (20–45+ cm głowni), posiada oficjalny wzorzec PZŁ lub LP i niesie duży ładunek ceremonialny. Kordzik jest krótszy i bardziej zdobny, traktowany głównie jako dekoracja lub upominek. Oba mogą być prezentem — kordelas to ten z większym znaczeniem.